พัฒนาประสิทธิภาพการขนส่งระบบรางและถนน เพื่อการเดินทางที่ประหยัดขึ้น เร็วขึ้น

ไม่ทน

1. การเดินทางช้าและต้นทุนสูง
ระบบรางของไทยยังมีข้อจำกัดด้านความเร็ว ความถี่ และการแข่งขัน ทำให้ประชาชนและภาคธุรกิจเสียเวลาและค่าใช้จ่ายในการเดินทางและขนส่งสินค้า

2. ระบบรางผูกขาด ขาดแรงจูงใจพัฒนา
โครงสร้างเดิมไม่เปิดให้เอกชนใช้ประโยชน์จากรางที่มีอยู่ ทำให้รายได้ประเทศต่ำ และคุณภาพบริการไม่พัฒนาเท่าที่ควร

3. การเชื่อมโยงภูมิภาคยังไม่ทั่วถึง
เส้นทางหลักบางช่วงยังเป็นทางเดี่ยว และโครงข่ายถนนความเร็วสูงยังไม่ครอบคลุมทุกภูมิภาค ส่งผลให้โอกาสทางเศรษฐกิจกระจุกตัว

เปลี่ยน

ปรับโครงสร้างการแข่งขันและลงทุนโครงข่ายหลัก เพื่อเพิ่มความเร็ว ความจุ และความเชื่อถือได้ของการเดินทางและโลจิสติกส์ทั้งระบบ

1. เปิดการแข่งขันระบบราง
บังคับใช้ พ.ร.บ.ขนส่งทางราง เปิดให้เอกชนเช่าใช้ระบบรางที่มีอยู่ เพิ่มรายได้ประเทศ สร้างการแข่งขัน พร้อมปรับการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) ให้พร้อมรับการแข่งขัน

2. สร้างรถไฟทางคู่ 6 สาย
พัฒนาทางคู่ในเส้นทาง ชุมพร–สุราษฎร์ธานี–หาดใหญ่–ปาดังเบซาร์, หาดใหญ่–สงขลา, สุพรรณบุรี–ภาชี (วงแหวนรถไฟ), มาบตาพุด–ระยอง–จันทบุรี–ตราด, ปากน้ำโพ–เด่นชัย และถนนจิระ–อุบลราชธานี เพื่อเพิ่มความจุและความตรงเวลา

3. ยกระดับความเร็วรถไฟระยะไกล
ปรับปรุงหัวรถจักรเป็นระบบไฟฟ้า เริ่มที่เส้นทางสายใต้ ตั้งเป้า กรุงเทพฯ–หาดใหญ่ ภายใน 8 ชั่วโมง

4. เพิ่มประสิทธิภาพโลจิสติกส์ทั้งระบบ
ลดเวลาการเดินทาง ลดต้นทุนพลังงาน และเพิ่มความน่าเชื่อถือของการขนส่งทางราง

5. ขยายโครงข่ายมอเตอร์เวย์ทั่วประเทศ
ผลักดันถนนมอเตอร์เวย์เส้น นครปฐม–ปากท่อ, นครปฐม–สุพรรณบุรี–วังน้อย, หาดใหญ่–สะเดา และขยายต่อไปยังภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อเชื่อมโยงภูมิภาคอย่างทั่วถึง