พัฒนาระบบการแพทย์ฉุกเฉิน เพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วยฉุกเฉิน

ไม่ทน

1. อุบัติเหตุทางถนนยังเป็นแหล่งผู้ป่วยฉุกเฉินหลัก
ข้อมูลจุดเสี่ยงยังไม่ถูกบูรณาการเพื่อการป้องกันเชิงระบบ ทำให้เกิดเหตุซ้ำซากและการเข้าถึงบริการฉุกเฉินล่าช้า

2. นิยามผู้ป่วยฉุกเฉินยังแคบเกินไป
ผู้ป่วยที่มีอาการเสี่ยงต่อภาวะวิกฤตไม่ได้รับสิทธิการรักษาฉุกเฉินอย่างทันท่วงที

3. ห้องฉุกเฉินแออัดจากผู้ป่วยไม่วิกฤต
การใช้บริการห้องฉุกเฉินโดยผู้ป่วยอาการทั่วไป ทำให้ทรัพยากรไม่เพียงพอสำหรับผู้ป่วยวิกฤตจริง

เปลี่ยน

ยกระดับ UCEP ให้ “เข้าถึงง่าย มั่นใจได้จริง” ในทุกวินาทีวิกฤต โดยไม่เพิ่มภาระให้ประชาชน

1. ใช้ข้อมูลเชิงบูรณาการลดอุบัติเหตุและเพิ่มความพร้อมจุดเสี่ยง
เชื่อมโยงข้อมูลจากกระทรวงคมนาคม สำนักงานตำรวจแห่งชาติ บริษัทประกันภัย และกระทรวงสาธารณสุข เพื่อระบุจุดเสี่ยงอุบัติเหตุซ้ำซาก และจัดวางรถกู้ชีพใกล้พื้นที่เสี่ยง

2. ขยายนิยาม “ผู้ป่วยฉุกเฉิน” ครอบคลุมภาวะก่อนวิกฤต
ให้ผู้มีอาการเสี่ยงรุนแรง (Pre-critical state) เข้าถึงสิทธิรักษาฉุกเฉินได้ เพื่อป้องกันการทรุดหนักก่อนถึงโรงพยาบาล

3. สร้างความเข้าใจระบบคัดแยกผู้ป่วย 5 ระดับ
ให้ความรู้ประชาชนเรื่องระบบคัดแยก (Triage) เพื่อให้การใช้บริการห้องฉุกเฉินเป็นไปตามระดับความเร่งด่วนอย่างเหมาะสม

4. แยกคลินิกผู้ป่วยทั่วไปออกจากห้องฉุกเฉิน
จัดตั้งพื้นที่บริการสำหรับผู้ป่วยอาการไม่เร่งด่วน (สีเขียว สีเหลือง) แยกจากห้องฉุกเฉิน เพื่อลดความแออัดและเพิ่มประสิทธิภาพการดูแลผู้ป่วยวิกฤต